حفاظت از سازه ها به وسيله پوششهاي ضد حريق
ایمني دربرابر آتش يكي از مسائل مهم در فرآيند طراحي و اجراي ساختمان است. ايمني ساختمان در برابر آتش داراي دو هدف اصلي ايمني جاني و ايمني مالي ميباشد. بسياري از اوقات فرض ميشود كه ايمني جاني با پيش بيني صحيح راههاي فرار و دوركردن دود از ساكنين ساختمان، و ايمني مالي با كاهش حرارت و مقاوم سازي اجزاي ساختمان در برابر حريق حاصل ميگردد. ولي در واقعيت بسياري از روشهايي كه اتخاذ ميشود، به نوعي برآورنده هر دو هدف ايمني جاني و ايمني مالي بوده و مرز مشخصي بين آنها نمي توان تعيين كرد.
از روشهاي مهم ايمني در برابر آتش ، مقاوم سازي اجزاي ساختماني در برابر حريق است. مقاوم سازي در اصل به اين معناست كه پايداري سازه اي ساختمان در برابر حريق حتي الامكان حفظ شده و از گسترش حريق به فضاها يا ساختمانهاي مجاور تا حد امكان جلوگيري گردد. به اين منظور لازم است تا انتخاب اجزاي ساختماني متناسب با كاربري و ابعاد ساختمان به دقت صورت گرفته و در موارد لازم عضو ساختماني را به وسيله پوششهاي ضدحريق، محافظت نمود. اين موضوع بخصوص براي اجزاي سازه اي صدق مي نمايد پوششهاي ضد حريق را ميتوان در كل به دو دسته كندسوزكننده و مقاوم حريق تقسيم نمود. پوششهاي كندسوزكننده، زمان اشتعال مصالح را به تاخير انداخته و درعين حال پيشروي شعله برروي آنها را كند مي نمايند. اين موضوع براي نازك كاريها و دكوراسيون ساختمان بسيار مهم است. ازطرف ديگر پوششهاي مقاوم حريق باعث افزايش مقاومت جزء ساختماني در برابر آتش شده و عمدتا“ برروي اجزاي سازه اي مورد استفاده قرار مي گيرند.
